- Δικαστήριο ευρωπαικών κοινοτήτων
- Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών
- Συμβούλιο Επικρατείας
- Αρειος Πάγος
- Επιτροπή Ανταγωνισμού
- Αρχή προστασίας Δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα
- Βουλή των Ελλήνων
- Διοικητικό Εφετείο Αθηνών
- Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών
- Εθνικό Τυπογραφείο
- Ο EUROPA ο επίσημος δικτυακός τόπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
- Νομικό Συμβούλιο του Κράτους
- Εφετείο Αθηνών
- Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά
- Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης
Ασφαλιστικά μέτρα - Επικείμενος κίνδυνος - Επείγουσα περίπτωση: ΜΠρΑθ 4111/2010
ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ. Έννοια επικείμενου κινδύνου και επείγουσας περίπτωσης. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί επικείμενο κίνδυνο ή επείγουσα περίπτωση η ελαττωμένη περιουσιακή κατάσταση κάποιου, κατά το χρόνο άσκησης της αίτησης των ασφαλιστικών μέτρων ή η πιθανή μεταβολή στο μέλλον της περιουσιακής κατάστασης προσώπου.
ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ 4111/2010
Πρόεδρος: Ελπινίκη Θεοφίλη.
Από τις διατάξεις των άρθρων 682 § 1 και 688 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η λήψη ασφαλιστικών μέτρων επιτρέπεται και διατάσσεται σε περίπτωση ύπαρξης επικείμενου κινδύνου που απειλεί το επίδικο δικαίωμα ή απαίτηση και προς αποτροπή αυτού ή εάν συντρέχει επείγουσα περίπτωση που επιβάλλει την ταχεία και άμεση λήψη δικαστικών προφυλακτικών μέτρων πριν ή κατά τη διάρκεια της τακτικής διαγνωστικής δίκης. Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν ή δεν δικαιολογούνται οι πραγματικές αυτές προϋποθέσεις, δεν δικαιολογείται η λήψη ασφαλιστικών μέτρων, τα οποία αποτελούν εξαίρεση του κανόνα, κατά τον οποίο τα εξαναγκαστικά μέτρα κατά περιουσίας ή προσώπου κάποιου, διατάσσονται και λαμβάνονται μόνο μετά την οριστική και τελεσίδικη διάγνωση της απαίτησης και υπό τις εγγυήσεις και διατυπώσεις της τακτικής διαδικασίας. Ως επικείμενος κίνδυνος, στην περίπτωση του ασφαλιστικού μέτρου της συντηρητικής κατάσχεσης, νοείται η πιθανολόγηση ότι επίκειται προσεχής αποξένωση του οφειλέτη από την κατασχετή περιουσία του, έτσι ώστε να είναι αδύνατη η επίσπευση εναντίον του αναγκαστικής εκτέλεσης, όταν, κάποτε ο αιτών (δανειστής) θα αποκτήσει εκτελεστό τίτλο, μετά τον τερματισμό της διαγνωστικής δίκης. Εξάλλου, δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποτελεί επικείμενο κίνδυνο ή επείγουσα περίπτωση η ελαττωμένη περιουσιακή κατάσταση κάποιου, κατά το χρόνο άσκησης της αίτησης των ασφαλιστικών μέτρων ή η πιθανή μεταβολή στο μέλλον της περιουσιακής κατάστασης προσώπου, διότι με τέτοια εκδοχή θα δικαιολογείτο η λήψη ασφαλιστικών και μάλιστα με την εξεταζόμενη μορφή της συντηρητικής κατάσχεσης, σε κάθε εκκρεμή αγωγή, ενόψει της ενδεχόμενης, κατά την κοινή πείρα και λογική, μεταβολής ή ελαττώσεως της περιουσιακής κατάστασης του διαδίκου. Απαιτώντας, συνεπώς, ο νόμος επικείμενο κίνδυνο ή επείγουσα περίπτωση εννοεί, προδήλως, την ύπαρξη ασυνήθους ανάγκης έκτακτης δικαστικής προστασίας του διαδίκου, που δικαιολογείται από τη συνδρομή παρόντων πραγματικών περιστατικών κάποιου συγκεκριμένου κινδύνου ματαίωσης ή επείγουσας περίπτωσης της παρούσας στιγμής (βλ. Τζίφρα, Ασφαλιστικά Μέτρα, έκδοση 1980 σελ. 20-21, Κ. Μπέη, ΠολΔικ, 682 παρ. 5, σελ. 32, τον ίδιο, Εισαγωγή στη δικονομική σκέψη, παρ. 23, σελ. 345, Κεραμέα-Πολυζωγόπουλου, Τα ασφαλιστικά μέτρα, στο συλλογικό έργο "Η δραστικότητα της δικαιοσύνης", παρ. 3.4, σελ. 260, Κ. Γεωργίου, «Οι έννοιες του επικείμενου κινδύνου και της επείγουσας περίπτωσης στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων ΚΠολΔ 682 παρ. 1», σε ΕλλΔνη 38.16, ΜΠρΒολ 1156/2002 αδημ., ΜΠρΠ 232/1995 Δίκη 26.596, ΜΠρΑ 23867/1993 ΝοΒ 42.233, ΜΠρΑ 8650/1991 ΝοΒ 40.304, ΜΠρΧαλκ 686/1991 Δίκη 23.262 με σύμφωνο σχόλιο Σ. Σταματοπούλου, ΜΠρΑ 18488/1987 ΝοΒ 30.1254, ΜΠρΑ 12407/1985 Δίκη 16.725).
Τελευταία Ενημέρωση (Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010 07:45)